//

die Bosener Gruppe

Hausaufgabentexte

19.09.2015

et es wie et es – et kemmt wie et kemmt


Karin Klee
Karin Klee

iwwert schreiwe

eich vermelle
emmer etselwe

emmer nur jeres tour ääner satz
joähr foär joähr alles derselwe quatsch

on et geht leirer
emmer noch weirer

Kilometre ze Fous

Z isch Kilometre ze Fous
o hne ze wesse, ob et noch weirer geht
u we iwwer allem bloß de Sonn, neischt
f oär ze
l ache
u serääner geft do ald mo geär geäl wie
c hiccorée em Gesicht
h at Pickelchä off dä Zong
d e braune Balke em Kopp

E v mer’t vergässe:
u user letschder Krejisch hot aach neischd
r ischdijes gedaucht
o rrer doch?
P oschdkarte vo domols kinde hälfe
a wwer wer hat die noch parat?

Karin Klee


Helga Schneider
Helga Schneider

Es is, wie’s is

Es is, wie’s is.
Gedenkt. Gesaat. Gesteehnt.
Es is, wie’s is.
Schluss. Fertisch. Aus. Vorbei.
Es is, wie’s is.
De Deckel druff un zu.

Doch unnerm Deckel geert’s un schaumt’s,
’s  wuhlt, ’s wummert, ’s quallert, ’s brozzelt.
Un irschendwann do knallt’s un kracht’s,
der Deckel fliejt in Fetze,
de alt Schlamassel spritzt eraus,
macht Huddel. Huddel. Huddel.

Helga Schneider


Gérard Carau
Gérard Carau

Europa 2015

        Es hat so kumme misse!
        (Georg Fox, Paraple 29)

Datt se kómmen
hammer gewóscht
irjendwie
Et hat jò so kómme missen
irjendwann

Datt awwer so vill kómmen
ónn all óff äämòl
dat hammer 
nét ahne kénnen
nét wésse kénnen
nét plane kénnen

Sonscht hätte mer doch de Grenzen 
schó fréijer dicht gemach
ónn zwar orndlich
ónn nét nur mét Stacheldròòt

Gérard Carau


Harald Ley
Harald Ley

Roulette

Alles off Rot gesetzt
Onn Schwarz éss komm
Verlòòr, alles verlòòr
Neischts geht meh
Rien ne va plus
Kään nau Spill
Kään nau Gléck

Neischts meh dòò

Faites votre jeu!
Òhne meich
En nau Spill?
Et noch äämoh provéir’n?
Haut némeh, mòòr némeh, gar némeh
Bankrott, pleijte, am Enn, aus
Alles verspillt

Neischts meh dòò

Faites votre jeu?
Mét wat dann?
Kään Geld meh
Kään Héerz meh
For nòmoh se setzen
De Kurrel dräht séch
Némeh for meich

Neischts meh dòò

Faites votre jeu!
Dat éss käämeh Spill
Dat éss et Leewen
Rien ne va plus
Aus onn vòrbei
Nur noch ään Kurrel
For meich, onn dann éss

Neischts meh dòò

Et éss wie’t éss

Moll eppes éss gewéss
Wenn et so éss wie‘t éss
Onn dòòbei nét so komm éss
Wie eich et gäer gewollt hätt, datt et éss
Dann geht et mer beschéss

Onn et éss aach gewéss
Wenn et so éss wie‘t éss
Onn dòòbei graad so komm éss
Wie eich et gäer gewollt hätt, datt et éss
Dann mach eich kään Geschéss

Harald Ley


Gisela Bell
Gisela Bell

De Hannjoggel

Imma de Erschd
un imma de Ledschd
un zwischedrinn
meischdens allään.

Is ses drum gang,
had da aangefang,
ebbes ze mache,
fa se all – un fa nix.
Nie fa sisch
gans allään.

Jedse leihd da dò.
Kä Hahn krähd denòh,
kä Deiwel
kimmad sisch drumm.
Wie’s kumme mussd,
so isses aach kumm.

Es kummd, was kummd

Es had misse so kumme,
weil, wenn’s nid so kumm wär,
wär’s annaschda kumm.
Ob’s dann bessa kumm wär,
wääs ma nid.

Es had solle so kumme.
weil, wenn er nid kumm wär,
wär e annara kumm.
Ob dann e bessara kumm wär,
wääs ma nid.

Es kummd imma was kummd –
un nid was häd kumme kinne solle
odda häd solle kumme  misse.
Mach’s Beschde drauß!
Was kummd, das gehd aach widda.

Meischdens.

Gans änfach

Es is, wie’s is.
Nid so, wie’s 
sin kinnd,
sin solld
odda 
sin missd.

Un,
wenn Du 
ne hann willschd,
muschd Du 
ne gär hann,

so wie a is,
un nid so,
wie Du ne
gäre häddschd.

Gans änfach.

Gisela Bell


Karin Peter
Karin Peter

Mei Mann sei Graamäär

Et wòòr Herbscht. Mei Mann wòòr eerscht e paar Mòònt doot. Et Fam­miel­je­graff wòòr frésch aa­ge­leet, aw­wer et wòòr zu­u­ge­deckt mét Blää­der ó lau­ter klään tró­cken Hélz­cher, rónner­ge­fall vaan die vill Bääm óff ón­ser Kér­joff. Ónn dò wòòr ich mò der­bei, foor et sau­wer se ma­chen. Ó wie ich dò só mét mei Re­che schaf­fen, dò sim­me­lie­ren ich, weer al­les vaan de Fam­mill én dat Graff leit: mei Mann, sei Pap­pa ó sei Mam­ma, ah ja, ónn aach noch sei Graamäär, de Mam­ma vaa sei Mam­ma. Die wòòr der Jòhr­gang vaan der Ade­nau­er ó schón ee­wich doot. Aw­wer wie die ihr Graff off­ge­leest génn éss, dò hott mei Mann se óm­bet­te ge­loss én et Graff vaa sei El­tern, weil er jò soo aan se ge­honk hott. Dat geht mer al­les bei mei Aar­wet durch der Kopp.

Ich sé ball fäär­dich mét dat Sau­wer­ma­chen, dò ge­sinn ich noch só en Hélz­ché ó bé­cke mich ónn hee­wen et óff. Jes­ses Maa­rie! Mich trefft ball der Schlaach: Dat éss jò gaar kää Hélz­ché! Dat éss jò e Knächelché! Et éss mer nét ään du­un. Dann aw­wer be­trach­den ich mer die Sach doch mò meh ge­naau: Braun wie ge­gerft Léd­der, wie só mum­mi­fi­ziert ónn aa jeed Enn e klää­ner Knup­pen wie vaan e Ge­lenk. Ver­mu­ut­lich et mét­telscht Knächelché vaan e Fén­ger! Aw­wer vaa weer? Só alt wie t aus­ge­sitt wó­mi­jje­lich vaan de Graamäär! Ich dap­per dat Knächelché nom­mò dief én et Graff eré­ge­sch­doch ónn neischt wie hämm! Ó wie ich dat al­les mò soo aan de Ver­wand­schaft vaa mei Mann vó­zeh­len, dò männt dat Ännt: „Aach, wie scheen! Dò hasch­de jò doch noch de Be­kannt­schaft ge­mach mét ón­ser gutt Oo­ma!“

Karin Peter