//

die Bosener Gruppe

Hausaufgabentexte

31.03.2015

Alt gän – alt werre – alt werden


Gérard Carau
Gérard Carau

Wandervuul

Véijer Joar gepauert

Dann mét hónnertfóffzich
siebzehn Daa lang
durch de Wüüscht
óff äänem Laschtwaan
Nommò gepauert

Dann mét hónnertzwanzich
drei Daa lang
iwwert Meer
én äänem Bootchen
„Der Meeresgott war gnädig.“
Glécklich aakómm

Glécklich?
Gròò génn
Alt génn
Noch kään dreißich
De Fraa ónn et Kénd
lò ónne bliew
én Armut

E Kompliment

E Mann,
wo der Keuner
scho lang némmeh gesinn hot,
kémmt fréindlich óff en zou,
begréißt enn
ónn saat zoum:
„Dau hascht daich én all dä Joaren iwwerhaupt nét verännert!“
„O leck“, saat dò der Keuner
ónn éss ganz weiß génn.

(Bertolt Brecht: Geschichten vom Herrn Keuner. Das Wiedersehen)

Gérard Carau


Karin Klee
Karin Klee

E Kenerlidd vom Altgä

en ihre Käppe treiwe Leiche
Gestallte wie zoum Stään erwäiche

en ihrem Blud do schwemmt Melisse
weil se nemmi misse misse

ingwer ingwerwasser, ingwer ingwerwasser

on dä Jääb met seinem Mässer
es e feiner Menschfrässer

der schneid ab dir Zong on Ohr
jo, dat kemmt alld scho mo voär 

ingwer ingwerwasser, ingwer ingwerwasser

en deäm große Baarebiddschi
soucht Frau Schmitt no ihrem Schmittchi

doch se fend bloß e pää Knoche
so no sechs bis siwwe Woche

ingwer ingwerwasser, ingwer ingwerwasser

en ihre Käppe hause Gääschder
jerer e ganz großer Määschder

en ihrem Blud do danzt Melisse
weil se nemmi misse misse

ingwer ingwerwasser, ingwer ingwerwasser

alt gä

dau gefscht
er, sie, et geft 
dir gä
die gän

dau geftscht aach nemmi jenger
on eät geft langsam alt
dir all gä’ nie meh jenger
on die se half scho kalt 

eisch?
wat met mir es?
eisch gä net alt
hegschdens äller!

Karin Klee


Ursula Kerber
Ursula Kerber

Geféihlssach

De béscht kää zwanzéch méh. Aw­wer wann de déch róm­louscht bei deim Äl­ler, hasch­de déch doch gutt ge­hall.

Seit éwech un drei Daa kääf­sch­de de Ge­sichts­crem ém­mer bei der sel­wéch Ap­de­e­kersch. Jed Kehr spròòchen der méd­de­nan­ner iw­wer dit un dat. Dò­bei hat se séch haut ge­wéss ver­dòòn. De Fir­ma vaan der Crem stémmt, aw­wer óm Dépp­chin stétt: An­ti-aging plus plus

De Fré­seesch kennt dei Hoar un dei Fré­sur seit Joh­ren. Wei óf äämò kémmt se mét em Heft fó en tipp­ge­rech­den Schnétt, wo flott un jén­ger macht.

De gehscht én de Stadt schää­sen, nò­rer Blus lou­en. Wann et Ge­schäfts­mädd­chin fròòt, ob et aach mò noch ep­pes fré­sches sénn dirft, lau­den bei dir all Glo­cken.

Un dann bou­chen der iw­wer­gléck­léch de Kreiz­fahrt mét so’m Traum­schéff. Der jong Kerl ém Rei­se­bir­ro, wo de Pa­bei­ern fer­téch macht, strahlt déch aan: „Während der ge­sam­ten Rei­se ist ein Arzt an Bord“.

Mer éss so jong, so alt, wéi mer séch féihlt, hääsch­det.

Béss se déch féihlen lós­sen, dat mét deim Ge­féihl scheints ep­pes ném­meh stém­men dout. Da wääsch­de, wei béscht de alt génn.

Ursula Kerber


Jean-Louis Kieffer
Jean-Louis Kieffer

Nét alt génn

Der Mäert és gerampelt voll
Er geht un guckt rechts un lénks
Er hält eppes émmer seim Kiddel

Lo hénnen vor der Moschee
en Reisenführer un sein Leit
Se horschen un louen
do wo der Fénger hinweist.

Er geht en bessien vorbei
Bleiwt stehn
Dreht sich rém

De Kalasch spautz sein Feier
Allah Akba!

Alt génn? Nä ewich jong bleiwen!
72 Jongfraaen waarten of’hn.

Jean-Louis Kieffer


Gisela Bell
Gisela Bell

Alles had sei Zeid

Isch hann schun ofd ge­dengd: „Wenn mir e Blin­de­hund häd­de, der däd mor­jens schun knur­re, wenn em als mòl mei Schwe­sch­da iw­wa de Wääsch laafd.“ Das musch­dad sisch man­schmòl jò wie’s ‚Gre­del im Herb­schd’. Isch saahn schun lang nix meh zum, weil’s im­ma gleisch e Flensch ziehd wie e be­lei­disch­di Läw­wa­wur­schd. Un es is jò aach ald ge­nuch, um ze wis­se, was em stehd un was es aan­zieh­je kann. Bei mir zum Bei­spiel muss im­ma al­les sid­se un ze­sam­me pas­se. Isch bin zwar lei­da God­des aach nimèh es jing­schd, aw­wa isch hann misch gans gudd ge­hall fier mei Al­da (wie se als mòl saahn) un zieh­je misch aach im­mer noch gans gä­re e biss­je flodd aan. Aw­wa nei­lisch, dò is­ses mòl so risch­disch iw­wa misch kumm. Dò hann isch misch mòl so risch­disch uff­ge­bräd­seld. Dò wolld isch’s ne all mòl zei­je – un mir aach. Das had mid den­ne Stiw­we­le aan­ge­fang, die wo isch güns­disch gridd hann. Wenn ma bei den­ne de Rand hoch­klabbd, gehn die bis iw­wa die Knie. E paar ‚Leg­gins‘, die wo aus­siehn, als wie wenn se aus Läd­da wä­re, un e knal­lisch li­la­ni Tu­ni­ka mit Fran­se und Glid­za­herz­ja hann isch aach noch gans preis­wärd er­stann. Das kinnd isch al­les ru­hisch noch aan­zieh­je un aach draahn, had die Vakäu­fe­rin ge­mennd.

Isch hann misch al­so ze­re­schd ge­mach, hann ma die Hòòr uff­ge­dud­deld un mid Geel in Fà­song ge­brung, risch­disch raf­fi­nierd ge­schmingd und die nei­je Kla­mod­de aahn­ge­zòh. Es war der pu­re Wahn­sinn! Isch bin ma vòr­kumm wie ‚Zwan­sisch’ un hann misch gleisch mei­na Schwe­sch­da prä­sen­dierd. Die had ge­guggd wie e Au­do un misch vun un­ne bis ow­we ge­musch­dad. „Dò staun­schd de, was?“, hann isch ge­strahld, „das sidsd un dò passd al­les ze­sam­me.“ „Jò“, had die ge­mennd un dumm ge­grinsd, „das stimmd. Das dò sidsd! Un dò passd aach al­les ze­sam­me, nur Du pas­schd nid de­zu.“ „Blee­di Nu­del“, hann isch ge­dengd un hanns än­fach stehn gelòss. Dann hann isch misch de­hemm wid­da vòr de Spi­schel ge­stelld un ge­nau be­drachd. „Al­so, wie’s ‚Gre­del im Herb­schd’ siehn isch gans be­stimmd nid aus! Vil­leischd eh­ja e biss­je wie ‚Li­la, der led­sch­de Va­such‘ …“. Un je meh isch misch be­drachd hann, um­so we­ni­scha hann isch ma ge­fall. Isch bin ma sel­wa uff än­mòl so e biss­je wie ‚aus da Mo­de‘ vòr­kumm. „Ob isch misch dò nid vòr de an­na­re Leid bla­mie­re“, hann isch ge­dengd. Nää, al­so das wolld isch uff kä­ne Fall, im­ma­hin bin isch uff de run­da Ge­burds­daach vun mei­na be­schd Frein­din gang. Das is 70 genn un isch bin jò aach nimèh weid de­vun end­fernd. Isch hann misch dann doch lie­wa wid­da um­ge­zòh un um­ge­schmingd, so wie’s sisch’s fa den­ne An­lass un aach fa mei Al­da ge­he­erd un war wid­da die, die wo isch bin, die, die wo isch ken­ne un so wie se misch ken­ne.

Das mo­di­sche Zeisch hann isch spä­da mei­nem Eng­gel­sche ge­schengd un das had sisch arisch driw­wa ge­freit: „Mensch, Oma, das is ham­ma­geil un wie fa misch ge­maach.“ – „Na­ja, hann isch ge­dengd, gäbb glig­g­lisch de­mid, isch war aach emòl jung.“ Dann hann isch em e Fod­do aus mei­na Ju­chend ge­zeihd. „Äh, Oma, ‚cool‘, du haschd disch frieh­ja aw­wa aach nid brau­che ze va­steg­ge­le in demm rod­ge­tubb­de Neil­lon­klääd mit Ped­di­kodd un mid den­ne ro­de Steg­gel­schuh.“ – „Tja, hann isch so fa misch ge­dengd, „heid nennd ma die ‚High­heels‘ un die sin aach noch e gudd Stigg he­ja. Uff den­ne kinnd isch jò gar­nimèh stehn, un er­schd re­schd nimèh drinn laa­fe. Ach, es had hald al­les sei Zeid – un mid der soll ma aach gehn, aw­wa doch schun wis­se, wie weid un ob ma aach wir­g­lisch aahn­kummd, wie ma dòhär­kummd, falls es emm mòl iw­wa­kummd un ma da Zeid gä­re e Sch­nibb­sche schlaan däd …

Alles had sei Zeid

Wenn isch kinnd, wie isch wolld,

Isch däd da Zeid e Schnibbsche schlaan,
däd se nimèh beachde, däd se vagesse.
Un käm se aangebraust, um ma ze saahn:

„Pass uff, isch bin da knabb bemesse!“
Dò däd isch se vascheusche un valache
un däd ma gradselääds nix aus na mache.

Un wird ses dròdsdemm dann nid lòsse kinne,
vun wehje: „Isch duhn da awwa doch varrinne!“,
dò däd isch se fange, fessele un kedde in Gold,

wenn isch kinnd, wie isch wolld.

Roschde

Kumm, grall Disch feschd an mir,
isch roschde gär mid Dir.

Un däd’s misch aach es Lääwe koschde,
mid Dir kinnd isch zesamme roschde,
zesammeroschde un vagehn.

Mir Zwei, mir wäre Ääns fa imma

un hädde aach kää blassa Schimma,
wie schwär es is ze roschde,
ze roschde gans allään.

Kumm, grall Disch feschd an mir,
isch roschde gär mid Dir.

Gisela Bell


Johannes Kühn
Johannes Kühn

Alt genn

Alt genn, jo eisch ha kä mi schdruwwelisch Hoor,
ur noch e pä laisische o lange,
se senn ganz groh,
wie dat bei ville Leijt scho wor
Dir gäng ich ääne lange,
gängschde lache,
eijsch wär garnet schroh.

Alt genn, heischt aach hifällisch senn met jeerem Gang,
se tottele, se peife
met dä Long.
Dauw senn ich aach, langsam wie e Schlang.
Dou et begreife,
et es e Laschder
mir gleckt kä Gesang.

Johannes Kühn


Helga Schneider
Helga Schneider

Mei Brill

Uff äämol hann ich
e Brill
gebraucht
Ich sieh se 
nimmi so gut, die klääne Sache,
wo direkt vor meiner Nas sinn.

Soll ich jetzt
de Kopp
hewe,
weiter enausgucke,
de Klääkram, 
wo mich ärjert, 
nimmi
so wichtisch nemme,
’s Kläägedruckte im Lewe 
iwwersieh,
de Staab uff alte Geschichte
leije losse?

Am Enn 
is es gut,
wann ich 
alsemol mei Brill
veleejt hann.

Vum Altwerre

Die Johre spielen Fange, rennen nanner noh, 
das ää stubbt ’s anner an, saust fort, is nimmi do.
Viel Rose un viel Derner hann ehr Spur gezoo,
’s warn so viel Stunne! – Un all sinn se fortgefloo.

Die Kinner ausem Haus. Die Enkel werren groß.
Un manchmol brummt ’s im Kopp: Wie war das domols bloß?
Das do vegeß, sell aa. Un do un dort e Falt
Wehwehcher. Grooe Hoor. Doch! Ich werr werklich alt

Un doch

Ich loss de Schlissel naachts
drauß an de Hausdeer stecke,
veschreck dich, wann de schloofscht,
mit eisekalte Fiiß,
mach’s Licht an naachts um ääns,
les, raschel mit meim Rätsel,
such dann in grooer Friih
mei Schuh, mei Brill, mei Uhr,
laaf deesisch dorch de Dag,
fall, leij im Blummeländche,
vesalz die Bohnesupp,
brenn Quellgrumbeere an,
schlof iwwerm Fernseh in
un jammer siwweschäftisch
dir vor, wann ebbes zwickt,
mach Zirkus weje nix,
werr schrumblisch, iwwerzwerch,
dolldabbisch, schneckelangsam,
steh owends miid vorm Spiejl
un froo mich, ob ich ’s bin.

Un doch spielscht du jetzt
fer mich Klavier,
un ich wääß,
du hoscht mich als noch lieb.

Helga Schneider


Harald Ley
Harald Ley

„Gevatter Hein“

So ehrléch verlòò
Erlésong for den Äänen
For den anneren Stròòf
Et Enn vonn allem
Et Enn for us all 
Ob reijch, ob aarem
Kään Ausnahm
Ob jong, ob alt
Kään Onnerschéid

Meich alt génn lòsen
Éss sein grausam Spill

Aankomm

Spéiren
Wéi et Leewen
Séch verlaaft
Wéi mer émm Leewen
Séch verlaaft
Kään Réchtong kennt
Wohénn
Kään Zeijt wääß
Wéi lang
Kään Kraft fénd 
For weider

Spéiren
Wéi et Leewen
Nòh losst
Wéi mer mét Leewen 
Nòh losst
De Réchtong kennt
Wohénn
De Zeijt ahnt
Wéi lang
De Kraft verléirt
For weider

Alt génn
Et Enn sinn
Am Enn sénn
Aankomm

Et Enn

Alt génn éss
Us off génn
Émm Leewen
Vomm Leewen
Us off génn
Éss et Enn

Leewen

Gebòòr
Énn de Welt komm
Hélflos
Énnt Leewen
Gewaaß
Beim Leewen
Äller génn
Émm Leewen
Alt génn
Hélflos
Aus der Welt gang
Gestòrf

Haiku

Sterwen, dat éss neischts
De äänfachscht Sach vonn der Welt
Awwer alt génn, alt…

nach einem Zitat von Jacques Brel:
„Mourir, cela n’est rien.
Mourir, la belle affaire.
Mais vieillir, oh vieillir…“

Alt génn

Alt géfft ma,
wenn ma de Jòòren
dowwelt so schnell
vòbeigehn spiert,
äss wie die Zeit,
die wo ma braicht,
fò de Halfschäät se schaffen,
vonn dem Bésschen
wat ma schaffen wollt.

Aus „Bont onn gròò, et Leewen“ (2007), Seite 93

Harald Ley


Karin Peter
Karin Peter

Émmer noch durjenanner?

Voor e paar Wo­chen, dò sénn ich mò nom­mò nò Saar­lui ge­fahr. Ich hott der Dei­wel sei Ge­dén­ges miss­en er­lee­di­jen.Wie der­mehscht, wann ich én de Sch­datt se du­un hann, paar­ken ich óff der Pip­per sei Paark­platz. Óff der Réck­weech nòò mei Kom­mis­sio­nen, dò sim­me­lie­ren ich só: Eind­lich kann ich meh wie froh sénn, äss ich é mein Al­ter, noch só gutt dróff sénn – nét nu­ur mét de Fieß aach mét der Kopp.

Ich kóm­men aan der Paark­platz aan, schdehn aant Kas­sen­heis­jé ó be­zah­le graad mei Paark­schein. Ónn dò kómmt vaan der Paark­platz rich­de­riw­wer ganz af­fer­rett en äl­ler Fraa riw­wer­ge­laaf, die wó ich nét konnt hann, ó ru­uft: „Sénn Se ém­mer noch dur­je­nan­ner?“ Ónn dòò­der­bei be­toont die noch ex­tra dat „ém­mer“. Ich gu­cken nò lénks, ich gu­cken nò rechts, ich gu­cken hén­ner mer: Kää­ner Minsch dòò! Mä jees, die kann nu­ur mich män­nen! „Bleif ruich, Kaa­rin! Reech dich nét óff!“, saan ich aa mer sel­wer. „Dur­je­nan­ner?“, fròòn ich dò. „Ich wéss­det nét. Dat wòòr eind­lich bés jét­zer noch nét der Fall. Jee­de­falls hott mer noch kää­ner ge­saat, äss eich dur­je­nan­ner wäär! Aw­wer et kénnt jò noch kóm­men. Weer wääß? Wie kóm­men Dier dann dòò dróff? Ich misst mò mei Dog­der fròòn, wat de­er männt.“

Dòò end­lich merkt die freem Fraa, äss se sich vódòòn hat. Aw­wer die ent­schul­dicht sich nét bei mer. Se saat néd­demòòl: „Neischt fó ón­gutt!“ Nää, vill­meh vó­zehlt se mer lang ó bräät, dò wäär de­er Mòòrn e Fraa ge­wehn, die wó sich lòò óff der Paark­platz nét aus­kannt hätt. Ónn da männt de Mihm wei­der: Aw­wer só ep­pes wäär jò aach nét schlémm. Dat kénnt jò aa jeed­foorää­ner mò pa­sie­ren. Ka jò al­les sénn, aw­wer dat wòòr jò nét ich, den­ken ich mer „Ó wés­sen Se“, fahrt die äl­ler Fraa foort, „dò gehn ich Ih­ne mò graad vó­zeh­len, wat mier haut Mòòrn pa­siert éss: Ich fah­re vaan der­hemm e Roo­de foort, fó mei Schwe­sch­der ab­se­hol­len, ó wat män­nen Se, wó ich dòò aakómm sénn? Hie én de Näh aan t Kran­ken­haus, ónn dòò­der­bei wahnt mei Schwe­sch­der doch é Lau­tern!

Nò soo vill Dur­je­nan­ner, dò häd­dich die Fraa der­liefscht ge­fròòt: „Saan emòòl! Wat foor e Lau­tern män­nen Dier da jét­zer? Dat Kai­sers­lau­tern én de Palz od­der dat Frau­lau­tern hie iw­wer de Bréck?

Karin Peter