//

die Bosener Gruppe

Hausaufgabentexte

14.09.2013

Dat wääß net jerer – das weiß nicht jeder


Datt wäss net jerer

Datt wäss net jerer, darr eisch domm senn on aach ald.
Eisch wäss ett, hann ett garnett gär.
Eisch iwwerlä mer ett, geriew onn kald,
e pä Sätzjer, gurre, scheene wie e Här
o schwätze langsam, garnett dordisch, garnett feijn
o drenke schdatt for siwwe ä Glas Weijn.
Dau menschd, datt wär nur for se lache,
datt ess nett wohr.
Eisch moss mich heijre,
eisch sen hald ääner von de Schwache.
Mä sirr'et a grohe Hor.
So kann isch misch leijre.
Eisch schwätze langsam o gedellisch,
o käm genn isch watt schellisch.

Johannes Kühn


LANDLEÄWE

datt dä häälisch hans
e lijner es
dat wääß net jerer

datt et schubbisch käth
de scheene perer freit
dat wääß et ganze dorf

datt dä scheene perer
mannsleid doch vill leijwer maan 
dat wääß net jerer

nur wat dä häälisch hans 
met seiner alter motter mescht 
dat well näs kääner wesse

e Krokodil

et leijt o lauert
grinst o kauert
waart o guckt
bis'et beißt o schluckt

schwemmt gejen de Stroom
lesst sei Fünffengerhand treiwe
- dat wääß doch jerer -
  Kiefermaul on Wirweldeije
dud et emmer bleiwe  

et leijt o lauert
grinst o kauert
waart o guckt
beißt o schluckt

en aller Mensche 
dickem Kopp
- dat wääß net jerer - 
  stescht e Steck Krokodil
als ganz klääner Knopp

on der leijt o lauert
grinst o kauert
waart o guckt
ev'er beißt o schluckt

Karin Klee


Phisick fó de Haushalt

De Nò­persch hott je­den Dón­ner­schdaach­moin de Fén­sch­dern ge­bótzt, erscht dat én der Kich, danò owen­driw­wer ém Schloof­zém­mer. So dòòr­téch woar et An­ni noch nie. Aw­wer mer hat jò sei Haus­frau­en­sch­dólz; wann aach de Manns­leit män­nen, de Fén­sch­dern wärn sau­wer ge­nuch, so­lang wéi mer noch raus­ge­sitt.

Un wei kémmt der Mònd ént Spill. Em Mònd-Ka­len­ner stétt, dat mer de Fén­sch­dern der­bescht bótzt, wann der Mònd ab­hillt un dò der­al­ler­bescht aan de Daan vaan Fésch, Zwélléng un Krebs.Dò gäng­den se der­längscht sau­wer blei­wen. Un oh­ne Strää­fen sóll et aach noch gehn. Wam­mer nét grad én der hel­le­kloa­ren Sónn bótzt. Aw­wer dat macht jò kää­ner. Dat gääf al­so hää­schen, had­det An­ni iw­wer­laat, dat Fén­sch­dern, wo ge­bótzt génn, wann der Mònd zou­hillt, de Dreck eh­rer aanzéihn, dad­der kléwen bléiwt; wéi aan so’m Mang­net. So wéi der Mònd jò aach ep­pes mét Eb­be un Flut ze doun hat. Dat éss ääfach Phi­sick. Un fówat sóllt en Haus­frau nét wés­sen­schaft­léch schaf­fen?! Et An­ni bótzt sei Fén­sch­dern jez­zer aan Fésch-, Zwélléngs- od­der Krebs­daan, wo der Mònd ab­hillt. Dat wääs nét je­der, aw­wer sau­wer és­set.

Ursula Kerber


Die Zweij lòò

Dat hott doch jeder gewoscht
Dat dat nét gutt gehen kann
Mét den Zweijn lòò

So wie dòò ääner dem annern gleijcht
So onnerschiedléch, wie die sénn
So wie die émmer owennanner hucken
So wénisch, wie die séch gesinn
So äänisch wie die séch émmer sénn
So wie die séch aan ääner Tour streijden

Mét den Zweijn lòò
Dat éss émmer gutt gang
Dat wääß nur nét jeder

Die hann séch arésch gäer
Die Zweij lòò

Harald Ley


Schad

„Das wääß net jeder.“
Ja, wann ich so ebbes wisst –
was weer das schää!

Äätsch

Du, ich wääß ebbes,
das wääß gewiss net jeder.
Doch ich verot’s net.

Psst

Das wääß net jeder,
was ich vorhin gedenkt hann.
Nor de Geheimdienscht.

Allahopp

Der dort wääß ebbes,
das wääß sicher net jeder,
Päärz ne! Bring’s eraus!

Geheim

Sie hot gepischbert:
„Das do, das wääß net jeder.“
’s Fernseh filmt alles.

Helga Schneider


Dichters Klage

Neilich wollt’ ich Reime dichten
doch ich wor gar nedd off Zack. 
Musst’ off Metrik ganz verzichten:
Hott de Meter nedd im Sack. 

Sommergeheimnis

Mei Gedanken senn frei
unn ziehn mit de Wolken.
Se mòòlen bunt Biller
unn spillen, wie Kenner
juchzen vor Gleck
em Kreis unn zereck
schmecken et Salz
off ihrer Walz
lachen mit Freinden
verzeihen mei’ Feinden
pischbern im Ohr
von 3000 Johr.
Alles ganz fresch
unner dem Desch.
Unn se ziehn mit de Wolken
iwwer’m Dolmen vorbei.

Manfred Spoo


Dat wääs sónscht kääner Minsch

Mä jees, Kläärché! Bésch­det od­der bésch­det nét? Ich hann dich jò ball ném­meh konnt! … Mä jees, schó lang ném­meh ge­sinn! … De ge­sischt rich­dich gutt aus! … Sénn der mò nom­mò bei dei Mam­ma óff Be­suuch? … Geh­det auch gutt?... Aw­wer, wat ich der wóllt vó­zeh­len – gell, et bleift jò ón­ner óns – dat wääs sónscht kää­ner Minsch: Mei Nòò­persch sei Mädd­ché ó mei Franz sei Schwe­sch­der sei Buu, die geh sich jò schää­de lo­sen! Sch­dell der dat voor! Se sé jò graad eerscht kurz ge­hei­ratt, noch néd­demòòl zwaai Jòhr! Ónn da jét­zer soo ep­pes! … Ich wääs jò, dat duu t foor dich be­hal­le kannscht, weil t jò sónscht noch kää­ner wääs. Ónn durch mich, dòò sóll et nét rónd­kóm­men. … Aw­wer dat éss jò ee­wen hau­desdaas só bei de Ju­ughend! Bei de klännscht Klää­nich­kätt, dò laa­fen se aus­e­nan­ner! … Ónn et Uschi aus de Lén­ne­gass, dat wó mét óns én de School gang és, wääsch­de noch? Jòò, ge­naau! Dat sei Toch­der, dat éss jò hooch én Óm­sch­dänn! Aw­wer se saan neischt. Et wäärd vaan de­er Aus­län­ner sénn, mét de­er se­sam­men et ém­mer ge­si géfft. … Aw­wer be­hallt foor dich! De móscht neischt vó­zeh­len! Dat wääs jò sónscht kää­ner. … Jees, ich kénnt der jò noch soo vill vaa hie vó­zeh­len, wat sónscht kää­ner Minsch wääß, aw­wer lò hén­nen, dò ge­sinn ich graad et Am­mei, mei Nòò­persch vaa rich­de­riw­wer. Mét dat móss ich aach noch ón­be­déngt kurz schwät­zen. … Allé dann, bés et an­ner Mòòl! … Neischt foor ón­gutt! Grieß aach aan dei Mam­ma, ónn hal­len auch kur­rasch!

Karin Peter